Τὸ σκάκι – τοῦ Μανόλη Ἀναγνωστάκη

Τὸ σκάκι – τοῦ Μανόλη Ἀναγνωστάκη

Ἔλα νὰ παίξουμε.
Θὰ σοῦ χαρίσω τὴ βασίλισσά μου
(Ἦταν γιὰ μένα μιὰ φορὰ ἡ ἀγαπημένη
Τώρα δὲν ἔχω πιὰ ἀγαπημένη)
Θὰ σοῦ χαρίσω τοὺς πύργους μου
(Τώρα πιὰ δὲν πυροβολῶ τοὺς φίλους μου
Ἔχουν πεθάνει ἀπὸ καιρὸ πρὶν ἀπὸ μένα)
Κι ὁ βασιλιὰς αὐτὸς δὲν ἤτανε ποτὲ δικός μου
Κι ὕστερα τόσους στρατιῶτες τί τοὺς θέλω;
(Τραβᾶνε μπρὸς, τυφλοὶ, χωρὶς κὰν ὄνειρα)
Ὅλα, καὶ τ᾿ ἄλογά μου θὰ σ’ τὰ δώσω
Μονάχα ἐτοῦτον τὸν τρελό μου θὰ κρατήσω
Ποὺ ξέρει μόνο σ᾿ ἕνα χρῶμα νὰ πηγαίνει
Δρασκελώντας τὴ μιὰ ἄκρη ὥς τὴν ἄλλη
Γελώντας μπρὸς στὶς τόσες πανοπλίες σου
Μπαίνοντας μέσα στὶς γραμμές σου ξαφνικὰ
Ἀναστατώνοντας τὶς στέρεες παρατάξεις

Κι αὐτὴ δὲν ἔχει τέλος ἡ παρτίδα.