ΟΠΕΚΕΠΕ

Φάγανε, φάγανε, φάγανε…

Έξι χρόνια κυβερνούν, αλλά δεν είχαν ιδέα. Δεν κατάλαβαν, έβαλαν μόνο μία υπογραφή – και διάφορες άλλες μ@λ@κίες που βαρέθηκα να τις ακούω δεκαετίες τώρα…

#choco myths

SECOND PRIZE / World Press Freedom Canada

Ακόμα ένα…

Μπορεί οι πρώτες εκατό ημέρες του Τραμπ στην εξουσία να συνοδεύονται από ειδήσεις που προκαλούν ανησυχία — από την οικονομία και την εξωτερική πολιτική μέχρι τα ανθρώπινα δικαιώματα — ωστόσο, μέσα σε όλη αυτή τη σκοτεινή συγκυρία, υπάρχει και μία ευχάριστη είδηση που σχετίζεται με τον «νέο σερίφη»: τα αποτελέσματα του διεθνούς διαγωνισμού σκίτσου με θέμα «It’s a Trump World» που διοργάνωσε η Ένωση Τύπου της Οτάβας World Press Freedom Canada.

Το σκίτσο μου κέρδισε το δεύτερο βραβείο και νιώθω πραγματικά χαρούμενος!

Ο ανταγωνισμός υπήρξε μεγάλος, με χιλιάδες συμμετοχές από γελοιογράφους από όλο τον κόσμο — γεγονός που προσδίδει ακόμη μεγαλύτερη αξία σε αυτή τη διάκριση.

Το πρώτο βραβείο κέρδισε ο Βέλγος σκιτσογράφο Constantin Sunnerberg( Cost ), ενώ το τρίτο ο Τούρκος Hicabi Demirci.

περι σατιρασ ο λόγοσ…

Θυμάσαι στο σχολείο εκείνον τον απροσάρμοστο συμμαθητή που πήγαινε πίσω από κάποιο παιδί και του κατέβαζε τα «βρακιά»; Θυμάσαι τι «καλαμπούρι» γινόταν μετά; Μπορεί, βέβαια, το παιδί, του οποίου τον κ@λο είχε δει όλο το σχολείο, να ένιωθε χάλια και να ήθελε να εξαφανιστεί, αλλά ο μικρός τραμπούκος είχε κάνει την πλάκα του, και γελούσαν όλοι.
Ήταν αστείο αυτό που συνέβαινε; Ήταν σάτιρα; Ήταν χιούμορ; Όχι! Αλλά γιατί γελούσε ο κόσμος; Επειδή το απρόσμενο, το ξαφνικό, η απότομη αλλαγή μιας κατάστασης μπορεί να προκαλέσει γέλιο.
Κατάλαβες τώρα τι είναι το «Σεφερλίδικο αστείο»;
Καμία έμπνευση, καμία υποβόσκουσα αλληλουχία που να οδηγεί στην κορύφωση του αστείου.
Ρηχό, απλοϊκό, εύπεπτο «χιούμορ»…

Φάρος…

Στη μέση της θάλασσας, ο φάρος υψώνεται περήφανος, φωτίζοντας τον δρόμο στα κύματα που χορεύουν ασταμάτητα. Ένα χάρτινο καραβάκι πλέει απαλά πάνω στην αφρισμένη επιφάνεια, σαν όνειρο που ταξιδεύει ανάμεσα σε αβεβαιότητες και ελπίδες. Κάθε κύμα, ένας ψίθυρος, κάθε φως, μια υπόσχεση. Και κάπου εκεί, ανάμεσα στο αέναο ταξίδι και το φως που δεν σβήνει ποτέ, αναζητούμε την αλήθεια μας.

ελευθερία του Τύπου…


Μέρος από τη συνέντευξη του αρθρογράφου της εφημερίδας «Η Καθημερινής» Παντελή Μπουκάλα στο Κόκκινο και τον Νίκο Ξυδάκη(Δεκ/2020).
«Να, λοιπόν, γιατί η δημοσιογραφία δε μπορεί να είναι η τέταρτη εξουσία. Τι σχέση έχει ο μεροκαματιάρης με ένα 500άρικο το μήνα, με τον υπεύθυνο κάποιου γραφείου Τύπου που μπορεί να παίρνει 3.000 ευρώ» τόνισε. Επεσήμανε, δε, ότι «έχουμε μια μονοπωλιακή κατάσταση. Πολλοί από τους δημοσιογράφους που έδειχναν αντικειμενικοί, από μια στιγμή και πέρα γίνανε φανατικότεροι από τους αθλητικογράφους των ομάδων, έγιναν κομματογράφοι».

Μάλιστα δήλωσε απαισιόδοξος για το μέλλον της δημοσιογραφίας και εξήγησε «Είμαστε μέσα στην τοξικότητα, είμαστε θύματά της, είμαστε χωρισμένοι οι δημοσιογράφοι σε ομάδες και κατηγορίες» και υπογράμμισε ότι «δεν είναι η δουλειά μας ούτε η αφεντικογραφία ούτε η κομματογραφία» και πως «ακόμα και σε κομματικό όργανο να δουλεύουμε πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας την ελευθερία του Τύπου».

λάθως…

happy father’s day


Ο πατέρας ήταν μάγειρας. Πολύ καλός μάλιστα.
Στη γιορτή μου, αντί να αγοράσει μια τούρτα, προτιμούσε να φτιάξει ο ίδιος στο σπίτι το αγαπημένο μου γλυκό. Γαλακτομπούρεκο. Το πιο νόστιμο που έχω φάει.
Δεν ήξερε πολλά γράμματα, ήταν ανορθόγραφος, όμως ξεχείλιζε από παιδεία. Ευγενικός, δίκαιος και τα λόγια του είχαν βαρύτητα. Δεν τον άκουσα ποτέ να βρίζει. Ένιωθε σίγουρος και αυτό μεταφραζόταν από εμάς σε ασφάλεια.
Μας έμαθε να αγωνιζόμαστε, να διεκδικούμε, να ονειρευόμαστε.
Σε τρεις ημέρες συμπληρώνονται 13 ολόκληρα χρόνια από τότε που «έφυγε».
Κι όμως είναι εδώ μαζί μας.
Στη σκέψη μας, στον τρόπο μας, στη στάση μας στα πράγματα. 🥰